Negotin od A do Š

A – ARHIV NEGOTIN
(Prva gradska onlajn enciklopedija)

Kao posebna institucija, Istorijski arhiv u Negotinu osnovan je odlukom Narodnog odbora grada Negotina, a na predlog Uprave Muzeja 8 marta 1952. godine, pod nazivom Gradska državna arhiva u Negotinu. Savet za prosvetu, nauku i kulturu NR Srbije je već 26 juna 1952. godine potvrdio ovu odluku i na osnovu  Zakona o državnim arhivima doneo rešenje  u kome je stajalo: „Za područje rada novoosnovane Gradske državne arhive u Negotinu određuje se područje srezova krajinskog, ključkog i porečkog, koji se u tom cilju odvajaju od dosadašnjeg područja Gradske državne arhive u Zaječaru“. Do 1959. godine arhiv je nosio naziv Državni istorijski arhiv Negotin. Od 1959. godine do 1965. naziv je glasio Istorijski arhiv sreza Negotin. U periodu od 1965. do 1967. godine arhiv nosi naziv Istorijski arhiv sreza Zaječar – Negotin. I narednih godina ova institucija kulture je više puta menjala naziv, sve do 1996. godine kada dobija naziv koji nosi i danas.

Od februara 1996. godine u sastav Istorijskog arhiva u Negotinu ušlo je arhivsko odeljenje u Boru. Pripajanjem ovog arhivskog odeljenja došlo je do proširenja teritorijalne nadležnosti Istorijskog arhiva u Negotinu, pa je on danas nadležan za opštine Negotin, Kladovo, Majdanpek i Bor. Ukupna količina građe u arhivu iznosi 1.500 metara. Mikrofilmovane su Crkvene matične knjige (133) i digitalizovano je 70% ovih knjiga koje su kategorisane kao kulturno dobro od izuzetnog značaja. Arhiv je  institucija osnovana sa ciljem da se bavi zaštitom arhivske građe i registraturskog materijala, pored dokumenata koji se čuvaju u sklopu arhivskih fondova i zbirki, evidentira i podatke o stvaraocima i imaocima građe van Arhiva, u registraturama. Širok je spektar delatnosti i isti ima veliku funkciju. Kako su stvaraoci arhivske građe mnogobrojni a dokumenta koja se koriste u njihovom svakodnevnom radu sve obimnija, to pitanje evidencije, zaštite i preuzimanja predstavlja predmet intenzivnog prađenja i interesovanja službe za zaštitu arhivske građe i registraturskog materijala van Arhiva – Spoljne službe.

Tako Arhiv preko 30 godina na području koje pokriva, u sklopu obimnog posla, jedini vrši neposredan uvid, i preko svojih stručno osposobljenih radnika organizuje savetovanja i stručno pružanje pomoći, nadgleda i ustrojava pravilan sistem kancelarijskog poslovanja kod svih organa i organizacija stvaralaca arhivske građe.Negotinski arhiv je u proteklim godinama organizovao predavanja i seminare za administrativne radnike i radnike koji rade na poslovima Narodne odbrane u registraturama, u čemu je posebnu ulogu imala ova služba Arhiva, koja je bila prisutna i na drugim predavanjima bitnim za razmenu iskustava. Ova značajna institucija koja nastoji da se približi široj javnosti, odnosno što većem broju korisnika, nalazi se  u ulici Branka Perića br. 13 u Negotinu.

„Ovaj medijski sadržaj sufinansiran je od strane opštine Negotin. Stavovi izraženi u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva“

B – BUKOVO MANASTIR
(Prva gradska onlajn enciklopedija)

Manastir Bukovo se nalazi na četiri kilometara jugozapadno od Negotina, na padini Bratujevačke kose, a pored samog starog puta Negotin – Zaječar. Manastirska crkva posvećena je Sv. ocu Nikolaju Mirlikijskom Čudotvorcu. Poreklo imenu manastira može se danas samo nagađati. Jedni misle, da je manastir dobio ime po bukovoj šumi oko manastira, drugi kažu da mu ime potiče od vodene ptice „bukavac“, kojih je ovde bilo vrlo mnogo u vremenu dok još nije bio isušen negotinski rit. Nagađa se čak i to, da bi mu ime moglo postati od Bukovskog manastira kod Bitolja, čiji su izbegli monasi pod najezdom Turaka došli u ove krajeve i iz nostalgije prema svom matičnom manastiru, nazvali i ovaj Bukovo. Kako stoji u zapisima upućenih, do 1833. godine, do oslobođenja od Turaka, manastir Bukovo se u pisanim izvorima javlja samo nekoliko puta. Pisanih spomenika o osnivaču i ktitoru, kao i vremenu nastanka manastira gotovo i da nema. Postoji samo nekoliko predanja o tome. Najrealnija pretpostavka bila bi da je manastir nastao u periodu turskih osvajanja, kada je prvi veći talas migracije s Kosova, Drine i iz Hercegovine počeo da naseljava zemljoradničke krajeve današnje Srbije, pa i dolinu Timoka sve do Negotinske Krajine i Dunava. U najstarije pisane izvore u kojima se pominje manastir Bukovo spadaju turski popisi iz 1454. i 1586. godine. U oba popisa iz Fetislamske nahije Bukovo se pominje kao manastir Svetog Nikole koji daje danak od sto osamdeset aspri osmanlijskom carstvu. Po slomu Prvog srpskog ustanka i pogibiji Hajduk Veljka Petrovića, krajinskog vojvode, 1813. godine, Turci ulaze u Krajinu i u osvetničkom pohodu pustoše sve pred sobom, te je i manastir Bukovo tada zapaljen. U tom požaru potpuno je izgoreo krov na crkvi. Manastir je tada za kratko vreme opusteo, ali već pet godina kasnije Turci izdaju dozvolu za obnavljanje crkava i manastira u Krajini u koje spada i Bukovo. Ipak, mnogo povoljnije političke i ekonomske prilike, omogućile su da manastir Bukovo  ponovo bude obnovljen 1837. godine. Tom prilikom knez Miloš je poklonio manastiru zvono.1839. godine za vreme starešinstva igumana Josifa (Milijevića) podignuta su u manastiru dva konaka. Manastir je ponovo stradao 1877. godine, u drugom srpsko-turskom ratu, ali već 1885. godine za starešinu manastira Bukovo dolazi arhimandrit Prokopije (Bujišić), jedan od vođa hercegovačkog ustanka, koji preduzima veliku obnovu manastira.  Na inicijativu arhimandrita Prokopija i ukazom Kralja Aleksandra I Obrenovića od 31. maja 1890. godine, na delu manastirskog imanja koje je dato državi pod zakup, osnovana je 1891. godine državna poljoprivredna škola za vinodelje i voćarstvo, u kojoj su među prvim učiteljima bili kaluđeri iz manastira Bukova. Značajni susreti odigrali su se baš u ovoj svetinji.

U Prvom svetskom ratu ovaj manastir doživljava bugarsku okupaciju, a sa njom i pljačku imovine i uništenje velikog dela šume. Po oslobođenju, u periodu između dva svetska rata, pored duhovnog i kulturnog značaja, manastir Bukovo postaje i ekonomski bitan činilac Negotinske Krajine. Sa starešinom, arhimandritom Ruvimom (Okanovićem), koji je završio najvišu poljoprivrednu školu u Dižonu u Francuskoj i bio veoma sposoban i preduzimljiv, manastir postaje nadaleko poznat i kao poljoprivredno dobro. Treba reći i to da u okviru proslave stogodišnjice Timočke eparhije, bratstvo Bukova učestvuje u svečanom dočeku patrijarha Varnave, koji pored ostalih gradova Timočke eparhije, posećuje i Negotin 22. septembra 1934. godine. Tih godina započeti su veliki radovi u manastiru. Nažalost, ti radovi na uređenju manastira i trudovi oko prosperiteta, kako manastirske ekonomije tako i čitavog negotinskog kraja, bivaju prekinuti izbijanjem Drugog svetskog rata. Teške ratne okolnosti, ipak, nisu sprečile manastirsko bratstvo da, koliko je to u njegovoj moći, pomažu unesrećeni narod i spasava stradalnike koji su u manastir dolazili, kako iz Negotina tako i iz svih krajeva zemlje i tu tražili duhovnu i materijalnu pomoć. Manastir uspeva da tokom celog rata pomaže narodnu kuhinju u Negotinu, bolnicu, dečiji dom, izbeglički dom. Svakog meseca šalje humanitarne pakete zarobljenicima u nemačkim logorima. Pored toga što su u manastir došli mnogi izbegli monasi, Bukovo prihvata i mnoge izbegličke porodice i skoro stotinu maloletne siročadi. Uz Božiju pomoć bratstvo manastira Bukovo je preživelo i prevazišlo svu ratnu strahotu ne sluteći da će oslobođenje doneti možda još teže dane, u svakom pogledu. Novembra 1945. godine, na osnovu zakona o „agrarnoj reformi, kolonizaciji i eksproprijaciji“, narodna vlast oduzima kompletno imanje manastiru i od 376 hektara koliko je tada posedovao, ostavlja mu samo 10 hektara u neposrednoj blizini samog manastira. Negotinska opština je 1964. godine  prihvatila da pomogne obnovu, već ruiniranih zgrada u manastiru, kao i dovršetak kule zvonika koja je počela da se zida još 1940. godine. Najzad, zvonik je stavljen pod krov 1966. godine. Bukovo je imalo čast da 19. septembra iste godine ponovo ugosti srpskog patrijarha, ovog puta patrijarha Germana.U nedostatku muškog monaštva, novoustoličeni vladika Metodije, odlučuje da Bukovo pretvori u ženski manastir. Dolaskom dveju monahinja iz Miljkovog manastira Braničevske eparhije, zvanično, 15. aprila 1972. godine Bukovo postaje ženski manastir. Preuzevši upravu manastira, nova nastojateljica, monahinja Serafima (Petrović) sa sestrinstvom koje se iz godine u godinu uvećavalo, počinje da sakuplja sredstva za obnavljanje manastirskih zdanja, naročito južnog konaka, čije renoviranje uspevaju da završe 1976. godine. U jesen 14. oktobra obavljeno je i osvećenje novopodignute kapele u sklopu konaka, koju su posvetili samom prazniku na koji je osvećenje i izvršeno, Pokrovu Presvete Bogorodice. Blagoslovom episkopa Milutina (Stojadinovića), a zalaganjem igumanije Serafime i celokupnog sestrinstva, uz pomoć Opštine Negotin, Zavoda za zaštitu spomenika kulture i mnogih privrednih subjekata, 1986. godine izvršeno je kompletno renoviranje zapadnog konaka koji je i danas u funkciji.

Hoteći da ispuni želju sestrinstva, novopostavljeni vladika Justin (Stefanović), koji je 1992. godine zamenio blaženopočivšeg episkopa Milutina, daje kanonski otpust sestrama. Kako je i vladika Justin imao želju da u svojoj eparhiji ima barem jedan muški manastir 26. februara 1994. godine Bukovo ponovo biva pretvoreno u muški manastir. Vladika Justin je svojim revnosnim arhipastirskim radom za kratko vreme uspeo da u povereno mu stado Timočke eparhije unese novi duhovni polet i da mnogim ljudima otvori duhovni vid i probudi svest o značaju Crkve i potrebi čoveka da se kroz istu spasava. Još uvek mlado bukovsko bratstvo je imalo veliku čast da ugosti blaženopočivšeg patrijarha Pavla 14. septembra 2001. godine, koji je u manastiru i prenoćio da bi sutradan izvršio osvećenje nove crkve u obližnjem selu Dušanovcu. Bratstvo sa o. Ilarionom na čelu 2003. godine pokreće projekat zidanja potpuno novog konaka na temeljima južnog, koji je već bio potpuno urušen. Ova Svetinja je ugostila i brojne ugledne ličnosti.Tokom davno proteklih godina, pored redovnih monaških aktivnosti, tadašnje bratstvo je imalo i poslušanja u najpre krojačkim radionicama u okviru samog manastira a potom i stolarske. Ipak, tradicija gajenja vinove loze i proizvodnje vina u Negotinskoj krajini neraskidivo je vezana za manastir Bukovo koji je zbog svog geografskog položaja, izuzetno povoljnih klimatskih uslova i osobenog tipa zemljišta na svom imanju, kroz vekove predstavljao sinonim i glavno obeležje vinogradarstva i vinarstva ovoga kraja. Oduzimanjem imanja 1945. godine u manastiru je ta tradicija nažalost, prekinuta. Budući da je deo oduzetog imanja vraćen manastiru, vladika Justin daje blagoslov da se vinogradarsko-vinarska delatnost obnovi i tradicija nastavi. Bratstvo manastira Bukovo odlučuje da na površini od 2 hektara podigne jedinstveni zasad Crne Tamjanike i odluku sprovodi u delo novembra 2009. godine. Time je, autohtona i drevna sorta ovoga kraja ne samo sačuvana od zaborava i bukvalnog iščeznuća, već je stvorena i osnova za stvaranje jednog novog, izvorno-srpskog vina. Ujedinjujući tradiciju i savremenu tehnologiju, a uzdajući se na prvom mestu u pomoć Božiju, bratstvo danas brižljivo neguje manastirski vinograd i drevnu Crnu Tamjaniku i  pokušava da negotinskom kraju povratiti renome kakav je nekad imao, proizvodeći vrhunska vina dostojna ovog podneblja. Kako je manastir između dva Svetska rata bio veoma aktivan u pčelarenju, Božijim promislom, tradicija je opet nastavljena. Osim ovih tradicionalnih monaških poslušanja bratstvo je aktivno i u izradi dokumentarno umetničkog fotografskog i video materijala vezanog za život i događaje u manastiru i eparhiji. U nadi, da je sav danas vidljivi napredak manastira, samo spoljna manifestacija onoga što bi trebalo da bude pravi unutrašnji sadržaj monaške zajednice, bratstvo i danas, poučeno burnom istorijom manastira, hrabro gleda u budućnost svesno činjenice, da svaki trud, a prvenstveno trud na svom ličnom usavršavanju u dobrodetelji i svemu onom što daje punoću i smisao monaškog života, doprinosi boljitku ne samo ličnom već i cele Crkve i države.

„Ovaj medijski sadržaj sufinansiran je od strane opštine Negotin. Stavovi izraženi u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva“

V – VRATNJANSKE KAPIJE
(Prva gradska onlajn enciklopedija)

Mnogo je onih koji su pisali o Vratnjanskim kapijama, koje se nalaze u blizini Manastira Vratna, na planinskoj rečici, bistroj i pogodnoj za ribolov, upravo gde su ogromna kamena vrata-kapije, koje je priroda načinila “bez dleta i čekica”. Prva kapija nosi ime Veliki prerast, druga Mali prerast, a treća Suvi prerast. Ceo kompleks Vratne, selo, manastir i kapije, okružen je rekama i šumama i predstavlja jednu od najzanimljivijih turističkih destinacija Negotinske krajine. Ovi “dragulji” su od Negotina udaljeni svega tridesetak kilometara.

Lepotu Vratnjanskih kapija upotpunjuju i srednjovekovni Manastir Vratna, kao i istoimeno lovište sa velikim stadom muflona i krdom jelena lopatara. Vratnjanske kapije, prirodni kameni mostovi nastali poniranjem reke Vratna ispod krečnih grebena, sigurno su jedan od najsjajnijih bisera Istočne Srbije. Za ovaj dragulj nažalost malo se zna, a po lepoti i osobenostima, nadmašuju mnoge poznate eko destinacije i to ne samo u ovom delu Srbije. Još su daleke 1895 godine privukle pažnju Jovana Cvijića, a u XXI veku, osim lokalnog stanovništva, malo ko zna za ovaj mali raj na zemlji. Mala kamena kapija duga je 15 a Velika čak 45 metara i teško su prostupačne, ali onim upornim, koji se do njih probiju, zastaje dah od lepote prizora.

Netaknuta priroda, čist vazduh, pogled koji puca na sve strane. Tišinu remeti samo žubor reke i cvrkut ptica, ima ih 57 vrsta selica i stanarica, od predatora do pevačica. Specifična  drvenasta i žbunasta flora se ovde nastanila još u ledenom dobu, ima bukve, oraha, jorgovana, jasena. Na stenama i pašnjacima raste oko 400 vrsta trava od kojih su mnoge lekovite. Područje Vratne predstavlja oazu čiste i netaknute prirode. Zbog samo dela navedenog o lepotama ovog kompleksa,slobodno se svi koji su ovde bili, slažu, da je  ovo jedna od najatraktivnih eko destinacija naše zemlje.

„Ovaj medijski sadržaj sufinansiran je od strane opštine Negotin. Stavovi izraženi u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva“

G –  GIMNAZIJA NEGOTIN
(Prva gradska onlajn enciklopedija)

Gimnazija u Negozinu je među najstarijim srednjim školama u našoj zemlji. Polugimnazija u Negotinu (dvogodišnja Glavna škola)  počela je sa radom 10. septembra davne 1839. godine odlukom Državnog saveta i potvrdom Namesništva Knjaza Srpskog o preseljenju Zaječarske polugimnazije (Glavne škole) u Negotin. 1860. godine je došlo do ukidanja Negotinske gimnazije, kada je vraćena u Zaječar, da bi 1867. godine bila ponovo preseljena u Negotin. Zidanje nove zgrade završeno je 1898. godine, pa je do 1902. godine radila kao privatna, a od 1902. do 1915. godine kao državna nepotpuna (šestogodišnja) polugimnazija. U vreme balkanskih ratova (1912/1913.. godine) i prvog svetskog rata (1915. do 1918.) nastava se u gimnaziji izvodila na bugarskom jeziku. Obnova rada Negotinske šestorazredne gimnazije usledila je odmah posle oslobođenja od bugarske okupacije, a od 1920. godine Negotinska gimnazija je postala potpuna (osmorazredna), da bi od školske 1929/30. godine bila državna realna gimnazija. Dogradnja dva krila zgrade završena je 1930. godine, pa su na taj način dobijene dve sale: svečana i fiskulturna i šest učionica. Svoj prvi veliki jubilej 100-godišnjicu postojanja, Negotinska gimnazija je proslavila 1939. godine. Uoči i u toku drugog svetskog rata Gimnazija je radila u pogoršanim uslovima, a u toku rata bila je dosta oštećena. Teški uslovi rada u Negotinskoj gimnaziji bili su i u prvih deset godina od oslobođenja Negotina. U svom obrazovno-vaspitnom radu, Negotinska gimnazija je radila po planovima i programima koji su se često menjali. Tako su, u periodu od 1955. do školske 1979/80. godine, izvršene dve reforme školskog sistema (1960. sa korekcijom 1965. godine i radikalna reforma 1976. godine sa prelaskom na srednje usmereno obrazovanje od školske 1977/78. godine).

Radi uspešnosti sprovođenja nastavnog plana i programa, u Negotinu je 1978. . godine formiran Obrazovni centar „12. septembar“ sastavljen od tri negotinske srednje škole: Gimnazije „Predrag Kostić“, Poljoprivredne škole „Rajko Bosnić“ i Mašinsko-elektrotehničke škole „Ivo Lola Ribar „. Navedeni Obrazovni centar rasformormiran je 1990. godine. U međuvremenu, 1986. godine donet je novi nastavni plan i program za škole srednjeg usmerenog obrazovanja sa kojim je predviđeno usmerenje od prvog razreda, a ne od trećeg kao do tada, i Gimnazija je dobila tri struke: prirodno-matematičku, ekonomsko-komercijalnu i hemijsko-tehnološku. Zbog potrebe povećanja školskog prostora, a i da bi se dostojno obeležila 150.-godišnjica postojanja i rada Negotinske gimnazije, tokom leta 1989. godine, školska zgrada je dograđena i dobila sadašnji izgled. Taj redak jubilej obeležen je septembra iste godine u vreme tradicionalnih Mokranjčevih dana. Školske 1990/91. godine, posle četrnaest godina prekida, Gimnazija u Negotinu ponovo je upisala učenike koji će se školovati po gimnazijskim programima: po dva odeljenja društveno-jezičkog i prirodno-matematičkog smera. Škola ima 16 odeljenja i u njoj radi 38 profesora, direktor, psiholog, pedagog, bibliotekar, sekretar, šef računovodstva, obračunski radnik, domar i pet pomoćnih radnika.U toku više decenija rada Negotinska gimnazija je odnegovala plejadu poznatih pregalaca na svim poljima delatnosti: naučnike, umetnike, tehničku intelegenciju, državnike, političare, ratnike i vojne komandante.
Za dugogodišnji uspešan rad, Negotinska gimnazija je dobila visoka priznanja: 1939. godine odlikovana Kraljevim ordenom Svetog Save I reda; 1969. godine Ordenom zasluga za narod sa zlatnom zvezdom; 1974. godine Septembarsku nagradu grada Negotina; 2002.god. Orden Svetog Save (Ministarstvo prosvete RS). Uporedo sa navedenim priznanjima, činjenica je da Negotinska gimnazija ima veliki ugled koji je stekla dajući svojim učenicima solidnu osnovu za studije, zbog čega smo ponosni i što nam daje snagu da još kvalitetnije radimo.

Gimnazija je nosila ime po svom profesoru srpskog jezika Predragu Kostiću do Odluke o izmenama i dopunama Odluke o mreži srednjih škola u Republici Srbiji, kada je na zahtev učenika i radnika škole, a uz saglasnost lokalne samouprave, promenjen u Negotinska gimnazija (2003.god.). U skladu sa reformom školstva tokom školske 2003-04. oformljen je školsko razvojni tim, koji je načinio školski razvojni plan i projekat „Škola za korak u budućnost“. U školskoj 2004-05. profesori Negotinske gimnazije su učestvovali na Konkursu Zavoda za unapređenje nastave, pri čemu su dva rada (hemija i računarstvo i informatika) uvršćena u bazu znanja dostupnu svim školama, čime je dat doprinos uvođenju inovacija i osavremenjavanju nastave. Svakako treba spomenuti i činjenicu da je Gimnazija u Negotinu, za dugogodišnji uspešan rad,  dobila visoka priznanja: 1939. godine odlikovana Kraljevim ordenom Svetog Save I reda; 1969. godine Ordenom zasluga za narod sa zlatnom zvezdom; 1974. godine Septembarsku nagradu grada Negotina; 2002.god. Orden Svetog Save (Ministarstvo prosvete RS). Uporedo sa navedenim priznanjima, neosporno je da Negotinska gimnazija, koja je i poslednjih godina imala zapažena priznanja,i sada ima veliki ugled koji je stekla dajući svojim učenicima solidnu osnovu za studije.

„Ovaj medijski sadržaj sufinansiran je od strane opštine Negotin. Stavovi izraženi u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva“

D – DANI DUNAVA
(Prva gradska onlajn enciklopedija)

Međunarodni Dan Dunava  obeležava se u 14 evropskih zemalja potpisnica Međunarodne konvencije o saradnji na zaštitii održivom korišćenju reke. Konvencija je osnov za saradnju država radi zaštite najveće evropske reke na čijem slivu živi više od 80 miliona ljudi. Dunavu u čast, manifestacija koja je posvećena deci ali i onim starijim o očuvanju eko-sistema ove reke,Negotin je jedan od onih sredina koji su se i ove godine pridružili obeležavanju ovog značajnog događaja. Likovnom radionicom u Gradskom parku, kreativnom radionicom u domaćinstvu „Angelinin konak“ i manifestacijom „Dan Dunava 2017“ na Kusjaku je obeležen međunarodni dan reke koja kroz ovu opštinu protiče u dužini od 40 kilometara. Dan Dunava koji se obeležava podsećamo u četrnaest podunavskih zemalja pod sloganom „Sačuvajmo Dunav“ ove godine održan je deveti put na Kusjaku kod Negotina. Manifestaciji su prisustvovali Vladimir Veličković, predsednik Opštine Negotin i Dalibor Mašić, član Veća zadužen za sport i omladinu ukazao je na značaj Dunava i manifestacije.Opština Negotin je imala sreću da je deo dunavske rute.Ove godine najavljeni su i  radovi na sanaciji priobalnog postojećeg puta od Mihajlovca ka Kusjaku u dužini  3  kilometra, s obzirom na to da je nakon usaglašavanja projekta sa novim Zakonom o planiranju i izgradnji izdato odobrenje za sanaciju. Predstoje i planovi a u okviru mogućnosti,  da se urede plaže koje će  obogatiti letnju ponudu i naučiti kako da koristimo prednosti koje Dunav pruža.“

Brojna takmičenja upotpunila su ovaj dan od Kusjačke regate do takmičenja u veslanju, pripremanja riblje čorbe i pecanju. Od ranih jutarnjih sati takmičili su se pioniri i pionirke u pecanju. Dvadesetak učesnika takmičenja u pecanju dobilo je nagrade koje su obezbedili Udruženje ribolovaca „Timok“ i Turistička organizacija. U regati od Mihajlovca do Kusjaka učestvovalo je desetak čamaca i najveselija posada bili su „Negotinci“.

Svi posetioci su imali priliku da se posluže besplatnom ribljom čorbom koja je pripremana u posebnom kazanu. Pripremljeno je blizu 400 porcija. Za dobro raspoloženje bili su zaduženi bend “Play on” i “Kontrakord i Đole Boemi”. I ove godine mnogobrojni posetioci bili su u prilici da su uživali i u besplatnoj vožnji katamaranom. Pokrovitelji manifestacije bili su Opština Negotin, Ministarstvo poljoprivrede -direkcija za vode a organizatori  Opštinska organizacija sportskih ribolovaca „Timok“ i Turistička organizacija opštine Negotin. I 2018. godine negotinci su obeležili Dan Dunava.

„Ovaj medijski sadržaj sufinansiran je od strane opštine Negotin. Stavovi izraženi u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva“

Đ –  ĐORĐE STANOJEVIĆ
(Prva gradska onlajn enciklopedija)

Prva hidroelektrana u Srbiji je bila puštena 1900. godine i to sa Teslinim sistemom višefaznih struja, elektrocentrala „Pod gradom“ u Užicu na Đetinji. Zaustavljena 1970, pa ponovo pokrenuta 2000. i radi i danas. Druga hidrocentrala je puštena na rečici Vučjanka u blizini Leskovca 1903. godine. Radi i danas. Za ove dve i još mnoge hidrocentrale sagrađene pre Prvog svetskog rata u Srbiji zaslužan je Đorđe Stanojević. Đorđe M. Stanojević (Negotin, 7. april 1858 — Pariz, 24. decembar 1921) je bio srpski fizičar, profesor Velike škole, profesor i rektor Beogradskog univerziteta. Zaslužan je za uvođenje prvog električnog osvetljenja i izgradnju prvih hidroelektrana u Srbiji. Stanojević je rođen  7. aprila daleke 1858. godine u Negotinu, gde je završio četiri razreda osnovne škole i četvororazrednu nižu gimnaziju. Više razrede gimnazije završio je u Beogradu, zatim je 1877. upisao Prirodno-matematički odsek Filozofskog fakulteta u Beogradu. Tih godina je, još kao visokoškolac, pisao svoje prve stručne radove. Godine 1881. diplomirao je na Velikoj školi u Beogradu i profesor Kosta Alković ga je zadržao kao asistenta pripravnika na Katedri za fiziku. Iste godine boravio je u Parizu na prvoj međunarodnoj izložbi o elektricitetu. Na položaju asistenta je ostao do 1883. godine kada je položio profesorski ispit iz fizike, mehanike i astronomije. Iste godine je postavljen za profesora fizike u Prvoj beogradskoj gimnaziji. On se  bavio  i istraživanjima iz oblasti fizike, mehanike, astronomije, kao i novim tehničkim pronalascima: fotografijom u boji, rashladnim uređajima i drugim oblastima. U periodu od 1883. do 1887. godine bio je, kao pitomac Ministarstva vojnog, na studijama i radu u najpoznatijim astronomskim i meteorološkim opservatorijama Evrope (Potsdam, Hamburg, Medon, Grinič, Kju, Pulkovo).

Zbog svojih rezultata dobio je poziv od strane Pariske opservatorije da učestvuje u naučno-istraživačkoj ekspediciji radi proučavanja Sunca i to u Petrovsku gde je učestvovao u proučavanju potpunog pomračenja Sunca, a dve godine kasnije i u drugoj naučno-istraživačkoj ekspediciji radi proučavanja Sunca i termičkog spektra u Sahari. Za to vremene, i nešto kasnije, objavio je nekoliko naučnih radova iz astrofizike u izdanjima Pariske akademije nauka. To su prvi naučni radovi iz astronomije uopšte kod Srba.Đorđe Stanojević je mnogo puta boravio u evropskim gradovima gde je učestvovao na skupovima i izložbama iz raznih oblasti nauke i tehnike, prikupljao znanja i iskustva koja je, odmah potom, pokušavao preneti u svoju zemlju. Zaslužan je za uvođenje prvog električnog osvetljenja u Beograd i tadašnju Srbiju, krajem osamdesetih godina 19. veka, umesto do tada preovlađujućeg gasnog osvetljenja. To je Beograd uvelo među prve prestonice Evrope sa potpuno električnim osvetljenjem. Godine 1887. postao je redovni profesor fizike i mehanike na Vojnoj akademiji, a 1893. je postao redovni profesor eksperimentalne fizike na Velikoj školi u Beogradu. Sredinom prvog desetleća dvadesetog veka je postao redovni profesor Univerziteta u Beogradu, a 1909. godine i dekan Filozofskog fakulteta u Beogradu. Školske 1913/1914. godine postavljen je na mesto rektora Beogradskog univerziteta, i na tom mestu ostao sve do 1919. godine. Bio je prijatelj i poštovalac dela Nikole Tesle, napisao je knjigu „Nikola Tesla i njegova otkrića“, Beograd, 1894. godine. Više godina je radio na izučavanju mogućnosti izgradnje električnih centrala u Srbiji, a naročito mogućnosti korišćenja vodnih tokova u tu svrhu, proučavao je hidroenergetske potencijale reka u Srbiji. Zaslužan je za izgradnju prvih hidroelektrana u Srbiji: Užice na Đetinji, Vučje na Vučjanci, Niš na Nišavi, Veliko Gradište na Peku, Vlasotince na Vlasini, Ivanjica na Moravici i Zaječar na Timoku. Konstruisao je i Beogradsku termocentralu, a zaslužan je i za prvo demonstriranje radija 1908. godine u Beogradu. U svojim predavanjima na Fizičkom institutu Velike škole, juna 1901. godine, Stanojević je zaključio da „…Vodopad koji najviše snage u sebi ima, bez sumnje je vodopad Vučjanskog potoka blizu sela Vučja“, oko 17 kilometara daleko od Leskovca. Na tom mestu, voda pada u nekoliko skokova, koji nisu daleko jedan od drugoga i nose razne nazive kao: Dev Kazan, Đokin Vir, itd., sa visine veće od 100 metara. Količina vode iznosi pri maloj vodi oko pola kubnog metra, te i snaga koju taj vodopad može da dâ, izneće oko 500 parnih konja. Po želji nekoliko uglednih građana Leskovca, prostudirao sam pitanje o dovodu te snage u Leskovac i našao da bi se ono na srazmerno lak način moglo izvesti. Za prvo postrojenje imalo bi se uzeti 500 parnih konja podeljeno na dve turbine i dinamo mašine od po 150 konja. Na taj način bi, prema potrebi, radila samo jedna turbina, ili obe, a u izvesnim slučajevima služile bi jedna drugoj za rezervu.“ Umro je 24. decembra 1921. godine u Parizu. Zarad njegovih dela i dostignuća Elektroprivreda Srbije povodom svog dana, 6. oktobra, dodeljuje priznanje „Đorđe Stanojević“ za doprinos u razvoju srpske elektroprivrede. Bista Đorđa Stanojevića ispred zgrade beogradske elektrodistribucije u Masarikovoj ulici.

Pri kraju života celokupnu nepokretnu imovinu u svome rodnom gradu Negotinu, zaveštao je kao legat Negotinskoj gimnaziji, da bi se od prihoda školovao jedan talentovan i jedan siromašan učenik.Način na koji je radio, veliko poznavanje struke, ozbiljnost i čestitost u radu, ostavili su trajni trag na rad Đorđa Stanojevića, a njegov doprinos razvitku Srbije, označava novu eru ne samo u privrednom već i opšte kulturnom pogledu, s toga sa pravom možemo reći da je sin ovog tla i ponos  Negotina i negotinaca. U prostorijama Elektrodistribucije u Negotinu, nalazi se spomen soba posvećena ovom velikom srpskom naučniku o kome su i negotinci pisali, pevali, knjige objavili, svoj trg i veliki broj ulica, nazivimaupravo njemu posvetili.

„Ovaj medijski sadržaj sufinansiran je od strane opštine Negotin. Stavovi izraženi u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva“

E –  EHO – muzičko likovna kolonija
(Prva gradska onlajn enciklopedija)

Eho-muzičko-likovna kolonija, svoju priču u slavu umetnosti, započela je 1999. godine. Ovaj internacionalni muzičko-likovni festival, godinama unazad, okupljajući muzičare i slikare iz naše zemlje i inostranstva, uspešno organizuje Dom kulture Stevan Mokranjac u Negotinu. U ovoj godini, nastavljajući svoju tradiciju, organizovana je jubilarna dvadeseta likovna kolonija Eho muzike.

Kroz koloniju je prošao veliki broj umetnika a stvoren je pozamašan fond umetničkih dela koji broji oko 430 slika, skulptura, crteža, digitalnih printova, fotografija… Upravo zahvaljujući tome sve javne ustanove u gradu imaju određeni broj tih dela koja praktično krase njihove prostore. Slikari iz svih krajeva Srbije, do 4. avgusta stvarali su u ambijentu Mokranjčevog rodnog grada, ali i drugih prepoznatljivih krajinskih lokaliteta.

Radovi nastali na koloniji „Eho muzike“ predstavljeni su javnosti na izložbi u okviru 53. „Mokranjčevih dana“. Pokrovitelj Likovne kolonije Doma kulture „Stevan Mokranjac“ je Opština Negotin, a veliku podršku kao i svih godina ranije, pružila je Hidroelektrana „Đerdap 2“, koja kao društveno odgovorno preduzeće već duže od jedne decenije pomaže njeno ali i održavanje muzičkog Festivala „Mokranjčevi dani.

„Ovaj medijski sadržaj sufinansiran je od strane opštine Negotin. Stavovi izraženi u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva“

Ž –  Živković Petar
(Prva gradska onlajn enciklopedija)

Petar Živković, bio je srpski visoki oficir, jugoslovenski general, političar, predsednik vlade kraljevine SHS.  Rođen je u Negotinu, 1. januara 1879. godine. Jedan od uticajnijih negotinaca, Živković je učestvovao u obaranju dinastije Obrenovića, tako što je otvorio kapiju kraljevskog dvora i omogućio ubistvo kralja Aleksandra Obrenovića, koje je organizovao pukovnik Dragutin Dimitrijević Apis, kasnije osnivač i vodeći član tajne nacionalističke organizacije Crna ruka. Organizirao je dvorsku oficirsku kliku Bela ruka, na čijem će čelu, kao jedan od inspiratora Solunskog procesa, likvidirati Dragutina Dimitrijevića Apisa.

Kao odani pristalica kralja Aleksandra bio je predsednik Vlade, ministar unutrašnjih poslova, vojske i mornarice tokom šestojanuarske diktature. Od 1931. bio je organizator, a od 1936. predsednik režimske reakcionarne političke grupacije Jugoslovenske nacionalne stranke. Od aprila 1941. bio je u emigraciji. Po završetku rata, Živković je ostao u emigraciji, gde je i umro, u Parizu 3. februara 1947. godine. Osuđen je na smrt s grupom Dragoljuba Mihailovića.

Rođeni Negotinac Petar Živković, pojavljuje se i u domaćoj seriji Senke nad Balkanom, gde je predstavljen kao najmoćniji čovek u tadašnjoj kraljevini, tajanstveni vladar dobra i zla. O Petru Živkoviću, zaječarski muzej je publikovao i knjigu, koja je u saradnji sa negotinskim muzejem,  predsavljena na Manifestaciji Negotinsko leto.

„Ovaj medijski sadržaj sufinansiran je od strane opštine Negotin. Stavovi izraženi u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva“

Z –  Zadužbina Mokranjac
(Prva gradska onlajn enciklopedija)

Najistaknutiji i bez premca najomiljeniji stvaraoc srpske umetničke muzike Stevan Stojanović Mokranjac je u toj muzici postavio trajne temelje i prvi sa njenim vrednostima, kao i sa lepotama srpskog muzičkog folklora, upoznao ostali svet na turnejama sa pevačkim društvima, najpre Beogradskim a po Evropi s kraja XIX i početkom XX veka. U njegovom rodnom Negotinu, velikanu Mokranjcu u čast, svakog septembra počevši od 1965. godine, održava se festival Mokranjčevi dani, jedan od najstarijih umetničkih festivala u Srbiji. Vraćajući se Mokranjcu i njegovom stvaralaštvu, na Festivalu se uvek iznova oživljava njegova muzika u sadašnjem vremenu – novim okolnostima, društvenim, socijalnim i umetničkim prilikama, podsećajući na svu lepotu i značaj njegove muzičke ostavštine.

U čast najvećeg srpskog kompozitora i dirigenta, Ministarstvo kulture Republike Srbije je 27. decembra 2005. godine, svojim rešenjem, odobrilo obrazovanje Fondacije Mokranjčeve zadužbine u Negotinu. Prva ideja o osnivanju Mokranjčeve zadužbine, pojavila se u javnosti 9. januara 2001. godine u Negotinu, prilikom proslave 145. rođendana najvećeg srpskog kompozitora Stevana Stojanovića Mokranjca. Kako do toga nije došlo a pripremajući se za obeležavanje 150. godišnjice rođenja Stevana Stojanovića Mokranjca 2006. godine, radi trajnog obeležavanja imena i dela ovog velikana naše umetnosti, najstarija srpska muzičko – pedagoška ustanova, Muzička škola Mokranjac iz Beograda, koju je pod okriljem Prvog beogradskog pevačkog društva osnovao sam Mokranjac, obnovila je ovu inicijativu.Tadašnji direktor škole mr Bodin Starčrvić je početkom septembra 2005.  uputio  svim vodećim ustanovama iz oblasti muzičkog obrazovanja, umetnosti i izdavaštva, kao i pojedincima širom Srbije koji su svojim delovanjem povezani sa Mokranjčevim delom, pismo sa pozivom da se formira Inicijativni odbor za osnivanje Mokranjčeve zadužbine.

29. septembra 2005. godine osnovan je inicijativni odbor i uz podršku Ministarstva kulture i informisanja Republike Srbije, posle dvomesečne pripreme, 30. novembra 2005. godine, u prostorijama Muzičke škole Mokranjac, održana je Osnivačka skupština na kojoj su Ugovor o osnivanju fondacije Mokranjčeva zadužbina potpisali predstavnici 16 ustanova. Sa mnogobrojnim ciljevima, pre svih promovisanjem i podsticanjem razvoja naše muzičke kulture, obrazovanja i umetnosti na temeljima stvaralaštva Stevana Stojanovića Mokranjca. 9. januara 2006. godine, tačno na 150. rođendan Stevana Stojanovića Mokranjca, upriličeno je svečano proglašenje Zadužbine, obavljeno je u Mokranjčevoj rodnoj kući u Negotinu.

„Ovaj medijski sadržaj sufinansiran je od strane opštine Negotin. Stavovi izraženi u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva“

I –  Istorijat Negotina
(Prva gradska onlajn enciklopedija)

Ime Negotin prvi put je zabeleženo u 16. veku. Mesto nije imalo značaja do 18. veka, kada je postalo važno vojno uporište. Godine 1833. Negotin je trajno ušao u sastav Srbije i od tada počinje njegov brži razvoj, koji je trajao do početka Prvog svetskog rata. Bogata su kulturno-istorijska dešavanja na tlu Negotinske krajine, prožeta uzbudljivim, koloritnim i dinamičnim dešavanjima, počev od srednjeg veka, turskih pohoda, kao i novijih dešavanja. Prema pojedinim pisanim tragovima se smatra da je Negotin naselje koje je nastalo u vreme pada srpske despotovine pod vlast Turaka, 1459. godine. Međutim, najstariji do sada poznati pisani istorijski izvori o Negotinu i Krajini potiču iz turskih popisnih knjiga Vidinskog sandžaka iz XVI veka. Negotin je 1530. godine, na osnovu tih izvora, bio malo seosko naselje sa 55 kuća.

O samom postanku Negotina ima više legendi. Jedna od njih je i ova: „U današnjem Malom selu (jedan od najstarijih delova Negotina) naselio se neki Negota sa ženom Tinom, porodicom i stadima ovaca, jer je okolina bila bogata bujnom pašom, a okolo doline su se nalazile šume i šumarci. Oko njihovog stana za ovce stvaralo se postepeno naselje i od njihovih imena Nego i Tina, nastalo je ime Negotin.“ Pak, druga legenda kaže da su u staro vreme dva velikaša zidali gradove, jedan gde je Negotin, drugi na brdu blizu sela Vidrovca (današnje razvaline Vidrov grada). Kad su završili radove, tada je onaj s brda rekao onom u dolini: „Ja sam bolji grad načinio, nego ti!“ Od „nego ti“ postalo je ime Negotin. Takođe istorijski gledano u vreme velikih seoba naroda, sa istoka su prodirala ratnička plemena i nije teško zamisliti pustoš koja je ostajala u predelu sadašnje Krajine posle svake vojne najezde. Iliri i Tračani (Tribali) se smatraju prvim stanovnicima Podunavlja. Ali zna se da su na prostoru Negotinske krajine svoj trag ostavili i Kelti (Skordisci) i došljaci iz Dakije, mezijska plemena Celegari i Timaci (po kojima je reka Timok, verovatno, dobila ime).

Rimljani su u prvom veku nove ere potisli Dačane, ali su tokom narednih vekova, sa promenjivom ratnom srećom, sadašnju istočnu Srbiju (ondašnju provinciju Meziju) branili od Gota, Sarmata i Slovena. Gledano vekovima unazad, pored brojnih podataka stoji i da se na teritoriji današnje Negotinske krajine i duž Timoka prvi od Slovena naseljavaju  plemena Negoci i Timaci čime započinje slovenska istorija ovih krajeva. Burna srednjovekovna istorija sadašnje Krajine obeležena je borbom za prevlast između Vizantije i Bugarske, a pod uticaj Srbije ovi krajevi dolaze tek u vreme kralja Milutina početkom 13. veka. Značajnije promene statusa beleži u vreme austrijske okupacije (1718-1739) kada je, po popisu iz 1736. godine, dostigao sto kuća. Sa porastom stanovništva, dobio je i veći vojni značaj. Svoj najveći napredak Negotin beleži do kraja 1860-ih, od tada počinje da stagnira i ostaje u senci drugih varoši koje ga prestižu izgradnjom komunikacija i boljim i bližim vezama sa Beogradom. Ali i pored toga, Negotin je do početka 20. veka utrostručio broj stanovnika u odnosu na 1834. godinu, tako da je u Negotinu 1900 živelo 6.342 stanovnika. Danas je Negotin veoma lepo uređen grad, naročito centralni deo, koji je koncentrisan oko šetališta i dve crkve, uz nekoliko parkova i istorijskih spomenika, svetinja, brojnih znamenitosti u samom Negotinu i njegovoj okolini.

„Ovaj medijski sadržaj sufinansiran je od strane opštine Negotin. Stavovi izraženi u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva“

J –  Jezik Vlaha
(Prva gradska onlajn enciklopedija)

Jezik Vlaha (vlaški jezik), odnosno vlaški govor, maternji je jezik Vlaha i predstavlja nekodifikovani skup trako-romanskih narečja, koji pripadaju balkanskom latinitetu. On pripada grupi istočnoromanskih jezika. Pomenuti jezik zapravo čine dva osnovna trako-romanska dijalekta. Jednim govore Carani koji žive u nizijama oko Zaječara, Negotina i Kladova, a drugim Ungurjani, koji naseljavaju područja Homolja, Zvižda, Stiga, Braničeva, Mlave, Resave i Morave. Porečka Reka i Crnorečje pripadaju prelaznoj dijalekatskoj zoni, čije se stanovništvo tradicionalno zvalo Munćani. Carani govore krajinsko-timočkim, a Ungurjani braničevsko-homoljskim dijalektom vlaškog jezika, dok je govor Munćana neka vrsta prelazne zone između ova dva dijalekta, ali mnogo bliži govoru Ungurjana, sa kojima inače Munćani imaju više sličnosti nego sa Caranima. Pored razumljivih leksičkih razlika, do kojih su dovele dve različite ekonomije stočarstvo i ratarstvo, najuočljivije su glasovne razlike: Carani imaju č/ć (č/ć) i dž/đ (dž/đ), a nemaju afrikatu „dz“ niti umekšane glasove „ś“ i „ź“, dok Ungurjani u svome govoru nemaju „č“ i „dž“, ali imaju „ć“, „đ“, umekšane glasove „ś“ i „ź“ i afrikatu „dz“, umesto koje se kod Carana čuje glas „z“. Za Ungurjane je takođe karakterističan oblik predloga „po“ i „od“: pră/dă, koji kod Carana i Munćana ima formu: pi/pe/pje odnosno đi/đe.

Dodajmo i da je u prošlosti  jezik Rumuna među strancima nazivan i vlaški, eng Wallachian, fran. Valaque, nem. Walachisch, ital., port., span., valaco, srb., hrv., bos., bug., vlaški. Po genealoškoj klasifikaciji rumunski jezik (l’imba rumâńască), koji se formirao u unutrašnjosti Balkana uglavnom na prostoru romanizovnih tračanskih plemena od Karpata pa do Pinda, pripada indo-evropskom jeziku odnosno grupi romanskih jezika ili neolatinskom, i potiče od latinskog, stoga je blizak francuskom, italijanskom, provansalskom, katalanskom, španskom, portugalskom, sardskom i retroromanskim i furlanskim govorima. Za Dr.Biljanu Sikimić početne lingvističke informacije o Vlasima ukazivale su na postojanje dva različita rumunska dijalekta, uslovno nazvanih ungurijanski (banatski) i caranski (muntenski). Istraživanja su potvrdila početne pretpostavke o postojanju dva različita dijalekta rumunskog jezika u severoistočnoj Srbiji, ali se pokazalo da je jezička situacija na terenu mnogo složenija. Pored ova dva različita dijalekta mora se imati u vidu postojanje govora Bufana u okolini rudarskog naselja Majdanpek. Neka početna terenska saznanja govore da je bufana bilo i u nekim naseljima Đerdapa, ali da su oni danas asimilovani i da govore lakalne ungurjanske govore.

Kada se govori o jeziku Vlaha, treba reći i da je Nacionalni savet Vlaha, na sednici održanoj u Petrovcu na Mlavi, ozvaničio vlaško pismo sa azbukom od 35 slovnih znakova. Ovim je usvojena varijanta vlaškog pisma koju je prethodno, na predlog udruženja građana „Gergina” iz Negotina, već usvojio Izvršni odbor Nacionalnog saveta Vlaha i reč je o pet dodatnih znakova na srpsku azbuku, karakterističnih za vlaški jezik. To su muklo A i I, karakteristični za Krajinsko-timočki dijalekat, kao i Dz, Šj i Žj koji su, uz prva dva, karakteristični za Braničevsko-homoljsko narečje. Vlaška azbuka ima  latiničnu i ćiriličnu verziju i za osnovu ima postojeći vlaški govorni jezik i dobro je polazište za nomenklaturu i standardizaciju vlaškog jezika, na kojoj će se raditi u narednom periodu.

„Ovaj medijski sadržaj sufinansiran je od strane opštine Negotin. Stavovi izraženi u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva“

K –  Kajinski običaji
(Prva gradska onlajn enciklopedija)

Bogata kulturna baština ogledana u običajima i obredima tokom prazničnih i svakodnevnih rituala, počev od običaja ženidba i udadba, kao i tradicionalnih obreda tokom verskih i svetovnih manifestacija, čine posebnim krajinske običaje. Pored običaja u vezi sa rođenjem i svadbom, poseban i najupečatljiviji običaj vezan je za sahranu, zbog brojnih rituala koji on iziskuje. Kolo za mrtve (Ora d’e pomana) je samo jedan delić ovog kulta, iskonski ritual koji se među vlaškim življem Timočke krajine održao do današnjih dana. U kolu veliki peškri okićeni raznim slatkišima. Kolo se igra naopako jer se igralo u suprtonom smeru od onog za veselje.

Igrom i slikom pokojnika u kolu, veruju se da se na taj način uspostavlja veza između živih i mrtvih. Opšte je poznata stvar da je vlaški kult mrtvih, bogatiji nego kod ostalih naroda u Evropi. Kao što se novorođenče, nevesta i mladoženja moraju kupati, tako se kupa i pokojnik, da bi se sa njega skinuo sloj koji je imao dok je bio na ovozemaljskom svetu. Kada osoba umre prekrivaju se sva ogledala, jer se u tradicionalnoj kulturi Srba verovalo da duh pokojnika može da uđe u ogledalo, i tako ostane u kući. Bitno je bilo i da se pokojnik u kovčeg spusti sa nogama okrenutim ka severu. Smatra se da duša pokojnika luta još četrdeset dana nakon smrti. To je krizni period, koji postoji i u rođenju i u svadbi. One duše koje se teško odvajaju od svog tela su nečiste, i to su osobe koje nisu umrle prirodnom smrću, ili ako celokupni obred sahrane nije izvršen kako bi trebalo. Nakon sahrane sprema se jelo koje se jede za dušu pokojnika.

U Vojvodini se naziva daća, a u ostalim delovima Srbije pomama. Posle tih četrdeset dana, smatra se da se duša odvojila od tela potpuno, da se smirila i da je potpuno prešla u „drugi svet“, odnosno da je prošla kroz obred prijema. Posle četrdeset dana, ponovo se sprema daća za dušu pokojnika i obilazi mu se grob. Običaji i oko rođenja, oko svadbe, kao i oko sahrane, iako nisu u potpunosti prisutni, ipak su zadržali svoje osnovno značenje. Oni predstavljaju kult našeg naroda, i čuvanje tradicije.

„Ovaj medijski sadržaj sufinansiran je od strane opštine Negotin. Stavovi izraženi u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva“

L –  Ljubiša Stojanović – Luis
(Prva gradska onlajn enciklopedija)

Ljubiša Stojanović Luis bio srpski pevač, poznat po svom specifičnom imidžu i muzičkom stilu. I ako je rođen je u Leskovcu 25. juna 1952. godine najlepše dane, detinjstvo i prvi deo školovanja proveo je u Negotinu zbog čega je kasnije u brojnim intervjuima isticao da je negotinac. Luis se bavio muzikom još od 1970. godine. Nadimak „Luis“ je dobio u devetoj godini zbog svojih uspešnih imitacija Luisa Armstronga. Završio je srednju muzičku školu u Nišu i Fakultet muzičke umetnosti u Beogradu. Među prvima je kombinovao džez sa srpskim folklorom. U Negotinu je oformio i svoj prvi muzički sastav od kojih su neki od članova bili štićenici Doma za decu bez roditelja “Stanko Paunović” Godine 1980. snimio je prvi album pod imenom „Ne kuni me, ne ruži me, majko“, koji je uspešno prodavan u Srbiji i Jugoslaviji. Zajedno sa srpskim bendom „Flamingosima“, pobedio je na Beoviziji 2006.godine pesmom Ludi letnji ples. Na Evropesmi-Europjesmi 2006. koja je održana 11. marta u Sava centru u Beogradu, „Flamingosi i Luis“ su osvojili drugo mesto. Kao i 2005. godine u Podgorici, najveći broj poena dobio je dečački sastav „No nejm“, ovog puta sa pesmom Moja ljubavi nakon što članovi žirija iz RTCG nisu dodelili ni jedan poen dvema najbolje plasiranim pesmama sa Beovizije. Glasnim negodovanjem, zviždanjem i bacanjem flaša na podijum, publika u Sava centru nije dozvolila izvođenje pobedničke pesme, nakon čega je izvedena drugoplasirana pesma, pobednik Beovizije i jasan favorit u teleglasanju, Ludi letnji ples u izvođenju „Flamingosa i Luisa“. Kao epilog spora oko rezultata glasanja, Udruženje javnih radio-televizija Srbije i Crne Gore je saopštilo da na Evropesmi-Europjesmi 2006. nije izabran predstavnik Srbije i Crne Gore na Pesmi Evrovizije u Atini. Luis je osvojio još mnogobrojne muzičke nagrade. Često je isticao da je bio izuzetno ostvaren na profesionalnom planu i da mu je velika želja da snimi album koji bi bio spoj duhovne muzike i njegovog prepoznatljivog pevačkog izraza. Ali tu želju nije ispunio.

Ljubiša Stojanović Luis bio je otac šestoro dece. Iz prvog braka je imao sina Miodraga, sa drugom suprugom Dudom, kojoj je posvetio istoimenu pesmu, sina Marka i ćerku Maju, dok mu je sadašnja supruga Silvana rodila troje dece – sinove Andreja i Sergija i ćerku Elu Mitu. Govorio je da su deca najveće bogatstvo i da planira proširenje porodice. Ljubiša Stojanović Luis je više od deceniju, u Negotinu, organizovao humanitarne koncerte i pomagao rad Doma za decu bez roditelja “Stanko Paunović”, zbog čega je poneo i titulu počasnog građanina Negotina. Luis je bio izuzetno cenjen i u inostranstvu, gde je nastupao na najprestižnijijim festivalima džez i etno muzike. Za norvešku izdavačku kuću „Sneil rekords“ snimio je album na srpskom jeziku, namenjen evropskom tržištu, sa 15 pesama. Poslednjih meseci intenzivno je radio i na novom studijskom albumu za domaće tržište, čiji je izlazak Luis najavio za jesen. Nažalost, ni to nije dočekao.

Poginuo je u saobraćajnoj nesreći 31. jula 2011. godine koja se dogodila u Feketiću. Sahranjen je u četvrtak 4. avgusta 2011. na groblju Zbeg u Borči. Pod pokroviteljstvom Opštine Negotin i u organizaciji Turističke organizacije, na Gradskom trgu u Negotinu održan je drugi veliki koncert pod nazivom „Moj život je moje blago“, posvećen sećanju na popularnog interpretatora Ljubišu Stojanovića Luisa. U čast Ljubiše Stojanovića Luisa, na Gradskom trgu postavljena i izložba fotografija sa njegovih humanitarnih koncerata u Negotinu. na jednom od panoa nalazi se i i reč Miodraga Stefanovića iz afiše programa za prvi koncert koji je održan 31. januara 1996. godine.
“Najveća vrednost rada Ljubiše Stojanovića Luisa je u tome, što su neke od najboljih njegovih pesama i interpretacija, iako su rađene iz naše tradicije i u našoj tradiciji, dovoljno muzički univerzalne, pa mogu da se izvode u svetu, gde je on već ostvario zapažen prijem. Za integraciju sa tim stranim svetom, mora se i to istaći, Luis je uradio i vrlo dobre aranžmane popularnih zabavnih pesama, svetskih hitova, koji ubedljivo pokazuju da je pred nama odškolovan čovek sa zavidnom muzičkom kulturom.“

„Ovaj medijski sadržaj sufinansiran je od strane opštine Negotin. Stavovi izraženi u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva“

LJ –  Ljubavne gradske priče
(Prva gradska onlajn enciklopedija)

Negotin kao i svaki grad inače svakako da u svojoj istoriji krije mnoge velike i male ljubavi koje su se u njemu desile i odigrale. Ljubavi koje su istrajale dugo godina, iznedrile svoje potomstvo kao produkt i vrhunac te ljubavi ali i dočekale starost transformišući tu nekad veliku ljubav, strast i požudu u naviku i stereotip. Ljubavi koje su se brzo ugasile isto tako kako su i planule i koje je protok vremena nezaobilazno odvukao u zaborav. Ljubavi koje su propale ali koje uvek izazovu da srce zatreperi kada je se setimo čak i mnogo godina kasnije. To su uglavnom one prve, mladalačke ljubavi kada se mislilo da je sve lako i dostižno, da sem ljubavi više ništa ne postoji i ništa nije važno, da ljubav prevazilazi sve granice i pomera planine. Normalno je da kada takva ljubav nestane i prestane da sledi razočarenje, patnja, tuga i depresija i da je u takvim trenucima bilo i pravih malih ljubavnih drama, pokušaja ubistva i samoubistva i mnogo još čega. Ali sve se to da očekivati kada je ljubav u pitanju. Ljubav je ljubav. Gde god da živite. U Negotinu ili bilo kom drugom gradu.
Jedan Negotinac, sredovečni čovek, pisac, pesnik, bloger, muzički, filmski i književni kritičar Miljan Ristić početkom 2018. godine objavio je knjigu o ljubavi pod nazivom „Ludilo ljubavi“. Knjiga predstavlja spoj poezije i proze i bavi se ljubavlju u jednom sveobuhvatnom smislu. Poezija je u najvećoj meri posvećena autorovim stvarnim, neostvarenim, nikad prežaljenim ali i imaginarnim ljubavima, ljubavima zbog kojih je patio, bio nesrećan i tužan, ali i bio neizmerno srećan, ponosan i ispunjen. Poezija prikazuje i opeva ljubav u jednom erotskom smislu. Ona je požuda, strast i opijenost ljubavlju iskazana kroz stih. Za razliku od pesama, priče izlaze iz tih okvira i obrađuju ljubav u jednom širem smislu, kao što je, na primer, platonska ljubav, ljubav prema porodici, prijatelju, umetnosti, Bogu… Znači proza izlazi iz tih seksualnih i erotskih margina ljubavi i pokušava da kroz naraciju ljubav iznese u jednoj potpunosti, sagledanu sa svih aspekata. I tu nema filozofiranja i pametovanja, već vam autor kroz klasično pripovedanje priča priče o ljubavi nagoveštavajući šta je sve to ljubav a šta nije. Kratko rečeno knjiga „Ludilo ljubavi“ je spoj poezije o Erosu i Tanatosu i priča o običnom životu ispričane kroz neobične događaje i likove.

Evo šta autor kaže zašto je napisao knjigu o ljubavi: „Zato što je svima nama potrebna takva knjiga. Zato što je danas sve manje ljubavi među ljudima. Otuđujemo se. Osamljujemo. Povlačimo u sebe. Upadamo u depresiju i aneksioznost. Sa svih strana pritiska nas negativna energija, zlo, zavist, mržnja, netrpeljivost… Ljudi su postali pakosni, zavisni, zlonamerni a nikad više im nije bila potrebnija ljubav i pažnja, kako da je pruže, tako i da je prihvate, samo da bi mogli da prebrode okrutnu i surovu realnost u kojoj žive. Ja sam zato napisao ovu knjigu, da ukažem da ljubavi ima svuda oko nas samo da joj treba pružiti šanse…“

HVALA TI
Hvala ti
što me činiš srećnim,
što si mrak moje duše
razbila svetlošću očiju svojih,
a samoću gajenu u mom biću
izbrisala zauvek
usnama svojim vrelim.
Hvala ti
što si od nekad
oronule ruševine mog života
izgradila novu sigurnu tvorevinu,
sazdanu na temeljima ljubavi tvoje,
što si mi pokazala i pomogla da shvatim
šta je to zapravo sloboda, ljubav i sreća,
što si mi probudila želju, stvorila san
i vratila veru u sebe.
Hvala ti, hvala
što si me ponovo načinila čovekom.

BOGINJA
Nisam tužan što te nemam,
dovoljno sam srećan kada te vidim,
i neka te ne čudi
to što se pogledi naši nikad sresti neće,
što ću uvek spustiti glavu
i preći na drugu stranu ulice
kada mi u susret ideš,
što neću smoći snage da ti kažem
koliko mi trebaš, koliko mi značiš,
i koliko te želim.

Nisam tužan što te nemam,
dovoljno sam srećan kada te vidim,
i neka te ne čudi
to što ćutim i zbog tebe patim,
što te posmatram iz prikrajka
i potajno divim i čeznem,
možda me je strah
ili me je pak stid
što možda nemam dovoljno snage,
istrajnosti i ljubavi
da volim jednu Boginju.

LJUBAV
Ljubav, ta iskonska misterija
u nebesa što uzdiže, iz ponora čupa,
kroz život što vodi i snagu daje,
večito inspiriše i motiviše…

Ljubav, što kao struja trese,
oganj koji u duši gori,
sjaj u očima što žari,
dodir koji kožu pali…

Ljubav, što poput vina opija,
udara u dušu i pomućuje razum,
povećava požudu a ne utoljuje žeđ
koliko god da se pilo…

Takva ljubav nam je potrebna!

Milјan Ristić rođen je 3. novembra 1974. godine u Negotinu. Živi i stvara u Negotinu. Objavio je šest knjiga:

  • Uvertira (2001, Sveti Sava, Beograd), zbirka priča,
  • DemoNkratija (2004, autorsko izdanje, Negotin), zbirka priča,
  • Ekstra nemirci (2009, autorsko izdanje, Negotin), zbirka dečje poezije,
  • Nitogen (2013, Krajinski književni klub, Negotin), zbirka priča,
  • Vizije (2015, Narodna biblioteka Dositej Novaković, Negotin), zbirka priča
  • Ludilo lјubavi (2018, autorsko izdanje, Negotin), zbirka poezije i proze.

Piše prozu, poeziju, aforizme. Takođe, piše i recenzije muzičkih albuma, knjiga i filmova. Nјegovi literarni radovi objavlјivani su u više književnih listova, publikacija, fanzina (Buktinja, Blogopedija, Arsenik…), kao i web magazinima, blogovima, portalima, (P.U.L.S.E, Afirmator, Helly Cherry, KULT, Proza on-line, Krajinski književni klub, Etna…) a pojedini tekstovi prevedeni su na engleski, nemački, francuski, španski jezik. U internet svetu poznat je kao eXperiment. Pod tim pseudonimom stvara na svom blogu/portalu eXperiment u kojem je sve moguće. U toku 2016. i 2017. godine bio je glavni urednik Buktinje – časopisa za književnost, umetnost i kulturu. Za taj vremenski period objavlјeno je ukupno 7 brojeva Buktinje od broja 47. do 53. U martu 2017. postao je član Srpskog književnog društva. Član je redakcije veb magazina Helly Cherry.

„Ovaj medijski sadržaj sufinansiran je od strane opštine Negotin. Stavovi izraženi u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva“

M –  Mokranjčevi dani
(Prva gradska onlajn enciklopedija)

U Negotinu se od 1966. godine pa do dana današnjeg, svakog septembra organizuje manifestacija “Mokranjčevi dani”, praznik muzike posvećen Stevanu Stojanoviću Mokranjcu. U prvo vreme je početni deo festivala bio pretežno obeležen folklornim manifestacijama, odnosno to je bio skup amaterskih folklornih grupa koje su prethodno kroz eliminatorna takmičenja po selima izborile čast da učestvuju u „Mokranjčevim danima“ i da svojom svečanom povorkom kroz grad uveličaju njihovo otvaranje. Na ovom festivalu godinama unazad učešće uzimaju najpoznatiji izvođači iz Srbije i sa prostora bivše SFRJ, ali i mnogi poznati svetski pijanisti i horovi. Natpevavanje horova je svojevrsna kruna „Mokranjčevih dana“.

U okviru pratećeg programa festivala odvijaju se brojne izložbe slika, promocije knjiga, književne večeri i izleti do turističkih destinacija Negotinske krajine. Pokrovitelj manifestacije je Ministarstvo za kulturu Republike Srbije. Kao i prethodnih, tako i ove 2018. godine, Festival Mokranjčevi dani, okupio je vrsne muzičare u čast najznačajnijeg srpskog kompozitora Stevana Stojanovića Mokranjca, koji su u njegovom rodnom Negotinu održani od 15. do 21. septembra. Besednik na otvaranju bila je balerina Aja Jung, direktorka Beogradskog festival igre.

Festival je otvorio Aleksandar Gajović, državni sekretar Ministrstva kulture i informisanja. 53. ”Mokranjčevi dani završeni su nastupom hora i simfonijskog orkestra RTS, kao i negotinskih dečijih horova koji su izveli kompoziciju Carmina Burana, Karla Orfa. Dodajmo da je Omladinski hor „Milka Stoeva“ iz Burgasa u Bugarskoj, pod dirigentskim vođstvom Svetle Stoeve, pobednik  Natpevavanja horova 53.“Mokranjčevih dana“ i dobitnik prestižne nagrade u hoskom stvaralaštvu, Statuete Stevana Mokranjca. Od ove godine se po novim propozicijama Natpevavanja dodeljuje samo glavna nagrada Natpevavanja uz specijalna priznanja. Nastupe horova na ovogodišnjem Natpevavanju ocenjivao je stručni žiri u sastavu: dr Sonja Marinković, dr Miloje Nikolić i mr Tamara Adamov Petijević.

„Ovaj medijski sadržaj sufinansiran je od strane opštine Negotin. Stavovi izraženi u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva“

N –  Negotinski vašar
(Prva gradska onlajn enciklopedija)

Među najvećim i najpoznatijim  vašarima u Srbiji, spada  jesenji Negotinski vašar koji se neprekidno održava još od 1836. godine. Od 1839. ustanovljen je i letnji vašar, a 2004. godine i prolećni.Oni koji su verni važnoj i lepoj tradiciji na Malogospojinski jesenji vašar u Negotin pristignu iz različitih krajeva zemlje da se zabave, neki pazare ili kao prodavci, pošto ovaj vašar donosi i mogućnost solidne zarade.

Na negotinskom vašaru, ima svega i za svakog po nešto. Veoma tražene mekike su već odavno postale nezvanično drugo ime za negotinski vašar. Osim brojinih izlagača kod kojih se može pronaći, pored ostalogod , opreme za domaćinstvo i dvorišta, garderoba, narodne nošnje i tradicionalni instrumenti, na vašaru su i brojni Krajinci, građani iz susednih srpskih gradova, pa i iz Rumunije i Bugarske. Iako su moderni turbo zvuci zamenili tradicionalne, odavno, a zaprežna kola i ringišpile – skupi četvorotočkaši i luna parkovi, na vašar gotovo svi dolaze s namerom da se razonode, uživaju i kupuju.

Negotinski jesenji vašar svake godine poseti preko 1500 ljudi, toliko i čuveni Petrovdanski u julu, nešto manje – Đurđevdanski, u maju, tako da tri poznata krajinska saborovanja okupe i do 5 000 ljudi godišnje. I ove godine po želji, tradiciji, slučajno ili s namerom, trodnevni negotinski panađur, jedan od najvećih u našoj zemlji, pohrlili su gosti iz Timočke krajine ali i susednih zemalja.

„Ovaj medijski sadržaj sufinansiran je od strane opštine Negotin. Stavovi izraženi u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva“

NJ –  Njive Negotina (plodno zemljište)
(Prva gradska onlajn enciklopedija)

Poljoprivredne površine Negotinske krajine zauzimaju 70.338 hektara, odnosno 65% ukupne teritorije Opštine, od čega je obradivo zemljište na 61.119 hektara. Klima na ovom području je toplija od unutrašnjosti Srbije, te je pogodna za gajenje bostana, grožđa i pamuka. Najzastupljeniji tipovi zemljišta su smonica, ritska crnica, peskuša i aluvijalni nanosi duž tokova reka. Smeđa kisela i lekivirana zemljišta su u brdsko planinskom delu. Plodno zemljište, 300 sunčanih dana u godini, tradicionalna proizvodnja vinove loze, rezultiraju najkvalitetnijim vinima, po kojima je ovaj kraj poznat, a proizvođači opravdano ponosni. Rejon Negotinska Krajina je prava vinska riznica Srbije. Prema Popisu 2012, u rejonu Negotinska Krajina postoji 978,04 ha vinograda (oko 955,83 ha rodnih vinograda, odnosno 97,73%), od čega je 87,92 ha sa stonim sortama i 890,12 ha sa vinskim sortama.

Vina iz ove regije su se u novijoj vinarskoj istoriji Srbije izborila za svoje mesto kvalitetom koji je potvrđen na najznačajnijim internacionalnim vinskim takmičenjima. A ohrabruje što vinari iz ovog rejona vinski identitet grade podjednako na vinima od autohtonih i internacionalnih sorti vinove loze. Rejon Negotinska Krajina se nalazi na istoku Srbije i prostire se duž reke Dunav, neposredno uz rumunsku i bugarsku granicu. Vinogradi Negotinske Krajine administrativno zauzimaju teritoriju gradova Negotin i Kladovo. Ukupne površine pod vinogradima zauzimaju 978ha. Glavni geografski faktori koji utiču na identitet regije su blizina Dunava i planine Miroč (768m), Veliki Greben (656m) i Deli Jovan (1136m)  koje sa zapada okružuju ovaj vinski rejon, pa se nagib terena postepeno spušta sa zapada prema istoku, odnosno do obale reke Dunav.

Rejon Negotinske Krajine se prostire na nadmorskoj visini  u rasponu od 60 do 480 metara, ali se vinogradi u najvećoj meri nalaze na nadmorskim visinama od 100 do 270 metara. Zanimljivo je istaći da se u Negotinskoj Krajini nalazi i mesto sa najnižom nadmorskom visinom u Srbiji na ušću Timoka u Dunav (28m). Velika vodena površina reke Dunav pojačava efekte sunca jer se sunčevi zraci odbijaju od površine vode (efekat vodenog ogledala, koji takođe postoji u sremskom rejonu, u vinogradima koji se nalaze u ataru sela Banoštor na Fruškoj Gori). Reka Dunav je takođe značajna jer ublažava tokom zime ekstremne i nagle fluktuacije temperature i štiti vinograde od opasnih mrazeva.

„Ovaj medijski sadržaj sufinansiran je od strane opštine Negotin. Stavovi izraženi u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva“

O –  Odbrana Negotina
(Prva gradska onlajn enciklopedija)

 

„Ovaj medijski sadržaj sufinansiran je od strane opštine Negotin. Stavovi izraženi u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva“

P –  Pivnice
(Prva gradska onlajn enciklopedija)

 

„Ovaj medijski sadržaj sufinansiran je od strane opštine Negotin. Stavovi izraženi u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva“

R –  Rajac, Rogljevo
(Prva gradska onlajn enciklopedija)

 

„Ovaj medijski sadržaj sufinansiran je od strane opštine Negotin. Stavovi izraženi u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva“

S –  Stevan Stojanović Mokranjac
(Prva gradska onlajn enciklopedija)

 

„Ovaj medijski sadržaj sufinansiran je od strane opštine Negotin. Stavovi izraženi u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva“

T –  Tromeđa
(Prva gradska onlajn enciklopedija)

 

„Ovaj medijski sadržaj sufinansiran je od strane opštine Negotin. Stavovi izraženi u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva“

Ć –  Ćilim vlaški
(Prva gradska onlajn enciklopedija)

 

„Ovaj medijski sadržaj sufinansiran je od strane opštine Negotin. Stavovi izraženi u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva“

U –  Ulice Negotina
(Prva gradska onlajn enciklopedija)

 

„Ovaj medijski sadržaj sufinansiran je od strane opštine Negotin. Stavovi izraženi u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva“

F –  Fricman Stevan
(Prva gradska onlajn enciklopedija)

 

„Ovaj medijski sadržaj sufinansiran je od strane opštine Negotin. Stavovi izraženi u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva“

H –  Hajduk Veljko Petrović
(Prva gradska onlajn enciklopedija)

 

„Ovaj medijski sadržaj sufinansiran je od strane opštine Negotin. Stavovi izraženi u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva“

C –  Crkva Svete Trojice
(Prva gradska onlajn enciklopedija)

 

„Ovaj medijski sadržaj sufinansiran je od strane opštine Negotin. Stavovi izraženi u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva“

Č –  Čučuk Stana
(Prva gradska onlajn enciklopedija)

 

„Ovaj medijski sadržaj sufinansiran je od strane opštine Negotin. Stavovi izraženi u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva“

DŽ –  DŽo (Dragoljub Firulović)
(Prva gradska onlajn enciklopedija)

 

„Ovaj medijski sadržaj sufinansiran je od strane opštine Negotin. Stavovi izraženi u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva“

Š –  Šarkamen
(Prva gradska onlajn enciklopedija)

 

„Ovaj medijski sadržaj sufinansiran je od strane opštine Negotin. Stavovi izraženi u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva“